ആരോ പറഞ്ഞുകേട്ടു... കൊതുക് രക്തം കുടിക്കാന് മനുഷ്യന്റെ ദേഹത്തെത്തുന്നത് വിയര്പ്പിന്റെ ഗന്ധം പിടിച്ചാണത്രെ...!(ആണോ... എനിക്കറിയില്ല...!) പെര്ഫ്യൂമടിച്ചാല്.... അതിന്റെ ഗന്ധം ശരീരത്തിലുണ്ടെങ്കില് കൊതുക് കുത്തില്ലത്രെ...!
അപ്പൊ ഒരു സംശയം... ഗള്ഫ്കാരു പെര്ഫ്യൂമടിച്ച് നടക്കുന്നത് കൊതുകുകടി കൊള്ളാതിരിക്കാനാണോ...! എങ്കില് കൊതുകളോട് ചെയ്യുന്ന ഒരു കാരുണ്യമായിരിക്കും അത്... കാരണം അവന്റെ ദേഹത്ത് കുടിക്കാനുള്ള രക്തം കാണില്ല....*
ഉണ്ടായിരുന്നതില് 75 % അവന്റെ മുതലാളി ഊറ്റിക്കുടിച്ച് കാണും,
പിന്നെ ബാക്കി ഉള്ളതില് 50 % അറബികള് ഊറ്റിക്കുടിച്ച് കാണും,
ബാക്കി ഉള്ളതിന്റെ 75 % അവന്റെ ബന്ധുക്കളും സ്വന്തകാരും ഊറ്റും,
ബാക്കി ഉള്ളതില് 50 % എയര്പോര്ട്ടില് ആവിയായി പോകും...
ബാക്കി ഉള്ളതു കൊണ്ടാണു അവനും കുടുംബവും ജീവിക്കണത്....
അതില് നിന്നും ഊറ്റാന് കൊതുകേ നീ മെനക്കെടരുത്... ടൈം വേസ്റ്റാണത്...!
അതു കൊണ്ട് ഗള്ഫുകാരെ ഒഴിവാക്കൂ...സമയവും ഊര്ജ്ജവും ലാഭിക്കൂ...!
--------------------------------------------------------------------
*(ഒരു ശരാശരി ഗള്ഫ്കാരനെ ആണു ഉദ്ദേശ്ശിച്ചത് )
Showing posts with label ചിന്തിച്ചത്. Show all posts
Showing posts with label ചിന്തിച്ചത്. Show all posts
Wednesday, February 24, 2010
Monday, October 29, 2007
നാടും നാട്ടാരും
“നമസ്ക്കാരം...”
“യെന്തിരപ്പീ...?”
“അല്ല... നമസ്ക്കാരംന്ന്...“
“ വ്വൊ... നമസ്ക്കാരം...യെന്തിര്...?”
ഒരു കൂപ്പുകൈയ്യോടെ അപരന് തുടര്ന്നു...
“രാജീവന് കല്ലായി...”
“തള്ളേ യെപ്പോ... കാലത്ത് കൂടെ വിളിച്ചതാണാല്ല്..? യെന്തിരപ്പീ ... യെന്ത് പ്യറ്റി..?”
“അയ്യോ ചേട്ടാ അതല്ല.... ഞാന് ‘രാജീവന് കല്ലായി‘.... കല്ലായി സ്ഥലപ്പേരാ...”
“ചെവലക്കുറ്റി നോക്കി യൊരൊറ്റ കീറ് വച്ച് തന്നാലുണ്ടല്ല്... പ്യാടിപ്പിക്കാനായിട്ട്”
“അയ്യോ ചേട്ടാ ഞാന്...”
“യെന്തിരാണ് വ്യാണ്ടത്...?”
“ഞാന് വളരേ പ്രശസ്തനായ ഒരു ജേര്ണ്ണലിസ്റ്റാണ്...”
“യെന്തിരാണെന്ന്...?”
“ജേര്ണ്ണലിസ്റ്റ്...“
“അല്ല അതിനു മുമ്പ് യെന്തോ പറഞ്ഞല്ല്...?”
“വളരേ പ്രശസ്തനായ ഒരു ജേര്ണ്ണലിസ്റ്റാണെന്ന്...!“
“അത് ചെല്ലന് മാത്രങ്ങ് തീരുമാനിച്ചാ മത്യാ... അത്ര പ്രശസ്തനായിട്ട് ഞ്യാനറിയില്ലല്ല്...?”
അല്ല.....അ....അതിപ്പൊ......ഈ...”
“ഉം...വ്യാണ്ടാ വ്യാണ്ടാ.... വന്ന കാര്യങ്ങള് യെന്തിര്....”
“ചേട്ടനെ ഒന്ന് ഇന്റര്വ്യൂ ചെയ്യണായിരുന്നു...”
“തള്ളേ സത്യായിട്ടും... ഹ്...യെന്തിരിന്...?”
“ഞാന് ഈ... നാടും നാട്ടാരും എന്നൊരു പംക്തി എഴുതണുണ്ടേ.... അപ്പൊ അതിലേക്കായിട്ട്... ഇങ്ങനെ ചേട്ടനേപ്പോലുള്ളോരുടെ...”
“നാടാര് ചെക്കന്റേ കാര്യം പറയാന് നീയെന്തിനടേ എന്നെ ഇന്റവ്യൂണത്...?... ലവനെ എനിക്ക് പണ്ടേ ഇഷ്ടല്ലട്ടാ”
“അയ്യോ ചേട്ടാ നാടാരല്ല.... നാട്ടാര്... നാട്ടുകാര് എന്നര്ത്ഥം....”
“ഹ്... മര്യായ്ക്ക് സംസാരീക്കാനറിയാത്ത നീയെങ്ങെടേ ചെല്ലാ എഴുതണത്”
“ചേട്ടനതൊക്കെ വിട്... എന്താ ചേട്ടന്റെ പേര്..?”
“റാം കൃഷ്ണ്...!“
“എന്താന്ന്..?”
“ഹ ഹ ഹ ...രാമകൃഷ്ണന് എന്നല്ലേടോ തന്റെ പേര്...” അപ്പുറത്തിരുന്നയാള് ചോദിച്ചു.
“ടേ... വാണ്ടാടേ... നിന്നോട് ച്വാദിച്ചാ... ടാ പയലേ... വല്ലാണ്ട് മൊടകാണിച്ചാ പിടിച്ച് ചെവരേല് തേച്ച് കളയും കേട്ടാ...“
“ഹി ഹി ഹി അപ്പി പറ”.
“പേര്...?”
“രാമകൃഷണെന്”
“വയസ്സ്...?”
“സത്യത്തില് നീയെന്തിനാണ് വന്നിരിക്കണത്...?”
“അ...അതെന്താ ചേട്ടനങ്ങനെ ചോദിച്ചേ...?”
“അല്ല... പ്യാരും വയസ്സുമൊക്കെ ച്വാദിക്കണോണ്ട് .... യെന്തിരോ ഒരു സ്മെല്ലിംങ്”
“ഞാനാ ടൈപ്പല്ല”
“അതാവാനധികം നേരൊന്നും വേണ്ടല്ല്....? ഉം... നടക്കട്ട്... വയസ്സ് 32 “
“വിവാഹിതനാണോ..?”
“വ്വൊ...തന്നെ... അങ്ങനെയൊക്കെ പറ്റിപ്പോയി...”
“കുട്ടികള്..?”
“ഹാ...അതൊക്കെ ഇനി പറഞ്ഞിട്ടെന്ത് കാര്യം അപ്പീ... അതും സംഭവിച്ച് പോയീ”
“ജോലി...?”
“ഇതൊക്കെത്തന്നേ....”
“ഏത്...?”
“ഈ ഏരിയേലൊക്കെ.... ഇങ്ങനെ...”
“ജോലിയൊന്നും ഇല്ലല്ലേ...?”
“ഇണ്ടായിരുന്നു...സാഹിത്യ വാസനകള് കാരണം ഇപ്പൊ സസ്പെന്ഷന്ലാ”
“അയ്യൊ അതെന്ത് പറ്റീ...?”
“അപ്പീ പത്താം ക്ലാസില് നല്ല മാര്ക്കോടെ പാസ്സായി കേട്ടാ... 210 മാര്ക്കുണ്ടാരുന്നു.“
“ഹി...ഹി..ഹി.. ഇതാണൊ ചേട്ടാ നല്ല മാര്ക്ക്...?”
“ടേയ്... കളിയാക്കാതെടേ.... ഹൈസ്ക്കൂള് കാണാത്ത കുടുമ്മത്ത് 210 ഒക്കെ ഒരു സംഭവാടേ...!“
“ഓകെയോകെ”
“പത്താം തരങ്ങള് പാസായപ്പോള് അച്ഛ്ന്റെ വക ഒരു ച്വാദ്യം... നിനക്കെന്തിരടേ ആകേണ്ടേന്ന്”
“ഞാമ്പറഞ്ഞു യെനിക്കൊരു മെഷീന് ഓപ്പ്രേറ്ററാണൊന്ന്...!“
“കാര്യറിയാതെ അച്ഛനെന്നെ കൊണ്ട് ഐ.ടി.ഐ യ്ക്ക് ചേര്ത്ത്...”
“അല്ല ചേട്ടനല്ലേ പറഞ്ഞേ ഓപ്പറേറ്ററാകാനാ ഇഷ്ടമെന്ന്...?”
“ടേ അപ്പീ... നീയുമെന്റെ തന്തപ്പടിയേപ്പോലെ പറേരുത് കെട്ടാ... ടാ... സിനിമാ കൊട്ടകേലും സിനിമ ഓടിക്കണത് ഒരു മിഷീന് തന്നേണ്... അത് ഓടിക്കണോനും ഓപ്പറേറ്ററാണ്..”
“ഓ..എന്ന്... അല്ല ഈ 210 വച്ച് ഐ.ടി.ഐ യില്.... സീറ്റ്..!”
“യെന്തിരോ ക്വാട്ടകളൊക്കെ.... കഷ്ടകാലത്തിന് അവിടെ കിട്ടി “
“അങ്ങനെ രണ്ട് കൊല്ലം അവിടെ കളഞ്ഞു... കൂട്ടത്തില് അച്ഛന്റെ കുറേ കാശും...“
“പിന്നെ ജ്വാലിക്ക് വ്യേണ്ടിള്ള അലച്ചിലുകളായിരുന്ന്”
“ഒന്നും ശരിയാകാണ്ടായപ്പോ... ഞാന് ഒരു തീരുമാനമെടുത്ത്... ഇനി അലയണില്ലന്ന്... ഫുള് റെസ്റ്റ്”
“പിന്നേ അച്ഛ്ന് തന്നെ ഒരെണ്ണം ശരിയാക്കി തന്ന്...ഒരു പ്യൂണിന്റെ....”
“അത് നല്ല രീതിയില് പോയികൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു കേട്ടാ... അയിനിടേല് ആ അബദ്ധമങ്ങ് ചെയ്തു”
“എന്ത്...?”
“ കല്ല്യാണം... യെന്തിരെങ്ങിലും ആവശ്യുള്ള കാര്യാണാപ്പി...?... പറ്റിപ്പോയി”
“ അത് വരെ ജ്വാലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടീ വന്നാ ഒരു സ്വൈര്യണ്ടായിരുന്നു കേട്ടാ... കല്യാണം കഴിഞ്ഞപ്പോ അതും പോയി...”
“അങ്ങനെ ഏതൊരാളേയും പോലെ ഞാനും കഥളും കവിതളും എഴുതാന് തൊടങ്ങി”
“അങ്ങനെ കൂട്ടാരും അടുത്ത് വരാതായി...”
അപ്പൊഴും തങ്കപ്പേട്ടന് മാത്രന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു... നല്ല മനുഷ്യന്”
“അതാരാ..തങ്കപ്പേട്ടന്”
“ഓഫീസിലെ വേസ്റ്റ് പ്യാപ്പറോളൊക്കെ കൊണ്ടോയിരുന്നാളാ....”
“എന്നിലെ സാഹിത്യകാരന് ഉണര്ന്നിരിക്കുമ്പോള് പ്യാപ്പറുകളൊരുപാട് കിട്ടീരുന്നു അങ്ങേര്ക്...”
“അങ്ങനെ ഒരിക്കല് ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ആ സാഹിത്യകാരനെ തങ്കപ്പേട്ടന് വിളിച്ചൊണര്ത്തി...“
“ നിങ്ങളാ തൂലിക ചലിപ്പിച്ച് എന്തേലും ചെയ്യന്ന്...“
“ ഇത് കേട്ടഞാന് എന്റെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന തൂലിക ശക്തായി ചലിപ്പിച്ച്..”
ആ ചലനത്തില് മേശയിരുന്ന് മഷിക്കുപ്പി തെറിച്ച് യെവിടെങ്ങാണ്ടോ വീണ്...“
“അത് ഫയലോളിലായിരുന്നപ്പീ... യെന്തിരോ ഡേറ്റോ പ്യാര്കളോ...യെന്തിരൊക്കെയോ പോയീന്ന് പറഞ്ഞ് ലവന്മാരെന്നെ പറഞ്ഞ് വിട്ട്...”
“ചേച്ചിയെ പറ്റി പറഞ്ഞില്ലല്ലോ...?”
“വ്വൊ... യെന്തിര് പറയാന്... എന്റെ ഫാര്യ മീനാഷി”
“ചേച്ചിയെന്താ ചെയ്യണേ...?”
“എന്നേം ചീത്ത വിളിച്ചോണ്ടിരിക്കണ്...അല്ലാണ്ടെന്തിര്”
“കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടെത്രയായി...?”
“യെന്തിനാടേ... അതെല്ലാം ഓര്മ്മിപ്പിക്കണത്...?”
“അല്ല നീയിതൊക്കെ യെവട്യാണിടാന് പോണത്... വല്ല പത്രങ്ങളിലുമാണാ..?”
“അല്ല ചേട്ടാ... പ്രസിദ്ധമായ.... അല്ലെങ്കില് വേണ്ടാ ഒരു മാസികേല് വരും... പിന്നെ ബ്ലോഗിലും”
“യെന്തില്...? യെന്ത് ‘ഗ് ‘....?”
“ബ്ലോഗ്... അത് ഇന്റര്നെറ്റിലുള്ള ഒരു സംഭവാ...”
“നീയങ്ങനെ പ്യേടിപ്പിക്കതെടേ... എനിക്കും അറിയാം ഈ നെറ്റൊക്കെ.... ആഫീസില് കാണണതൊക്കെത്തന്നേ...”
“ഇതാണ് ചേട്ടാ ബ്ലോഗറിന്റെ എമ്പ്ലം” തന്റെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന് പേപ്പറിലെ ബ്ലോഗിന്റെ ചിഹ്നം കാണിച്ച് രാജീവന് പറഞ്ഞു.
“വ്വൊ... ഇത് കണ്ടിരിക്കണ്... ഇന്ദിരാദേവി സാറ് എടക്കെ വെറുതേ ഇരുന്ന് ചിരിക്കണ കാണാം ഇത് പോലൊന്ന് തൊറന്ന് വച്ചിട്ട്... തന്നെ ഇത് തന്നെ... ഓറഞ്ച് കളറില് ‘ഗര്ഭള്ള ബി’“
“എന്ത്...?”
“തന്നേടെ... നീയാ ബിയെ ഒന്ന് നോക്ക്... ഗര്ഭൊള്ള പോലല്ലേ...?”
“ബെസ്റ്റ്.... അതൊക്കെ പോട്ടേ... ചേട്ടന്റെ കല്യാണത്തെക്കുറിച്ച്... വേണ്ടാ... വേറൊരു ചോദ്യം... കല്യാണത്തിന് ചേച്ചി ഉടുത്തിരുന്ന സാരീടെ നിറം എന്തായിരുന്നു...? ഓര്മ്മയുണ്ടോ...?”
“പിന്നെടെ... കല്യാണത്തിന്റെ അന്നത്തെ സാരിയല്ല ലവളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല...!“
“അതെന്താ ചേട്ടാ അങ്ങനെ...?”
“എടെ അപ്പീ... ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന് തുനിഞ്ഞിറങ്ങിയവന് വരുന്നത് രാജധാനി എക്സ്പ്രസ്സായാലും, മദ്രാസ്സ് മെയിലായാലും യെന്തിരിടെ വ്യത്യാസങ്ങള്... അത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ട് യെന്തിര്ടേ കാര്യം...?“
ഇതും പറഞ്ഞ് രാമകൃഷണന് എണീറ്റ് പോയി....
നാടും നാട്ടാരും തുടരണോ എന്നാലോചിച്ച് ‘കല്ലായി‘ രാജീവനും.
“യെന്തിരപ്പീ...?”
“അല്ല... നമസ്ക്കാരംന്ന്...“
“ വ്വൊ... നമസ്ക്കാരം...യെന്തിര്...?”
ഒരു കൂപ്പുകൈയ്യോടെ അപരന് തുടര്ന്നു...
“രാജീവന് കല്ലായി...”
“തള്ളേ യെപ്പോ... കാലത്ത് കൂടെ വിളിച്ചതാണാല്ല്..? യെന്തിരപ്പീ ... യെന്ത് പ്യറ്റി..?”
“അയ്യോ ചേട്ടാ അതല്ല.... ഞാന് ‘രാജീവന് കല്ലായി‘.... കല്ലായി സ്ഥലപ്പേരാ...”
“ചെവലക്കുറ്റി നോക്കി യൊരൊറ്റ കീറ് വച്ച് തന്നാലുണ്ടല്ല്... പ്യാടിപ്പിക്കാനായിട്ട്”
“അയ്യോ ചേട്ടാ ഞാന്...”
“യെന്തിരാണ് വ്യാണ്ടത്...?”
“ഞാന് വളരേ പ്രശസ്തനായ ഒരു ജേര്ണ്ണലിസ്റ്റാണ്...”
“യെന്തിരാണെന്ന്...?”
“ജേര്ണ്ണലിസ്റ്റ്...“
“അല്ല അതിനു മുമ്പ് യെന്തോ പറഞ്ഞല്ല്...?”
“വളരേ പ്രശസ്തനായ ഒരു ജേര്ണ്ണലിസ്റ്റാണെന്ന്...!“
“അത് ചെല്ലന് മാത്രങ്ങ് തീരുമാനിച്ചാ മത്യാ... അത്ര പ്രശസ്തനായിട്ട് ഞ്യാനറിയില്ലല്ല്...?”
അല്ല.....അ....അതിപ്പൊ......ഈ...”
“ഉം...വ്യാണ്ടാ വ്യാണ്ടാ.... വന്ന കാര്യങ്ങള് യെന്തിര്....”
“ചേട്ടനെ ഒന്ന് ഇന്റര്വ്യൂ ചെയ്യണായിരുന്നു...”
“തള്ളേ സത്യായിട്ടും... ഹ്...യെന്തിരിന്...?”
“ഞാന് ഈ... നാടും നാട്ടാരും എന്നൊരു പംക്തി എഴുതണുണ്ടേ.... അപ്പൊ അതിലേക്കായിട്ട്... ഇങ്ങനെ ചേട്ടനേപ്പോലുള്ളോരുടെ...”
“നാടാര് ചെക്കന്റേ കാര്യം പറയാന് നീയെന്തിനടേ എന്നെ ഇന്റവ്യൂണത്...?... ലവനെ എനിക്ക് പണ്ടേ ഇഷ്ടല്ലട്ടാ”
“അയ്യോ ചേട്ടാ നാടാരല്ല.... നാട്ടാര്... നാട്ടുകാര് എന്നര്ത്ഥം....”
“ഹ്... മര്യായ്ക്ക് സംസാരീക്കാനറിയാത്ത നീയെങ്ങെടേ ചെല്ലാ എഴുതണത്”
“ചേട്ടനതൊക്കെ വിട്... എന്താ ചേട്ടന്റെ പേര്..?”
“റാം കൃഷ്ണ്...!“
“എന്താന്ന്..?”
“ഹ ഹ ഹ ...രാമകൃഷ്ണന് എന്നല്ലേടോ തന്റെ പേര്...” അപ്പുറത്തിരുന്നയാള് ചോദിച്ചു.
“ടേ... വാണ്ടാടേ... നിന്നോട് ച്വാദിച്ചാ... ടാ പയലേ... വല്ലാണ്ട് മൊടകാണിച്ചാ പിടിച്ച് ചെവരേല് തേച്ച് കളയും കേട്ടാ...“
“ഹി ഹി ഹി അപ്പി പറ”.
“പേര്...?”
“രാമകൃഷണെന്”
“വയസ്സ്...?”
“സത്യത്തില് നീയെന്തിനാണ് വന്നിരിക്കണത്...?”
“അ...അതെന്താ ചേട്ടനങ്ങനെ ചോദിച്ചേ...?”
“അല്ല... പ്യാരും വയസ്സുമൊക്കെ ച്വാദിക്കണോണ്ട് .... യെന്തിരോ ഒരു സ്മെല്ലിംങ്”
“ഞാനാ ടൈപ്പല്ല”
“അതാവാനധികം നേരൊന്നും വേണ്ടല്ല്....? ഉം... നടക്കട്ട്... വയസ്സ് 32 “
“വിവാഹിതനാണോ..?”
“വ്വൊ...തന്നെ... അങ്ങനെയൊക്കെ പറ്റിപ്പോയി...”
“കുട്ടികള്..?”
“ഹാ...അതൊക്കെ ഇനി പറഞ്ഞിട്ടെന്ത് കാര്യം അപ്പീ... അതും സംഭവിച്ച് പോയീ”
“ജോലി...?”
“ഇതൊക്കെത്തന്നേ....”
“ഏത്...?”
“ഈ ഏരിയേലൊക്കെ.... ഇങ്ങനെ...”
“ജോലിയൊന്നും ഇല്ലല്ലേ...?”
“ഇണ്ടായിരുന്നു...സാഹിത്യ വാസനകള് കാരണം ഇപ്പൊ സസ്പെന്ഷന്ലാ”
“അയ്യൊ അതെന്ത് പറ്റീ...?”
“അപ്പീ പത്താം ക്ലാസില് നല്ല മാര്ക്കോടെ പാസ്സായി കേട്ടാ... 210 മാര്ക്കുണ്ടാരുന്നു.“
“ഹി...ഹി..ഹി.. ഇതാണൊ ചേട്ടാ നല്ല മാര്ക്ക്...?”
“ടേയ്... കളിയാക്കാതെടേ.... ഹൈസ്ക്കൂള് കാണാത്ത കുടുമ്മത്ത് 210 ഒക്കെ ഒരു സംഭവാടേ...!“
“ഓകെയോകെ”
“പത്താം തരങ്ങള് പാസായപ്പോള് അച്ഛ്ന്റെ വക ഒരു ച്വാദ്യം... നിനക്കെന്തിരടേ ആകേണ്ടേന്ന്”
“ഞാമ്പറഞ്ഞു യെനിക്കൊരു മെഷീന് ഓപ്പ്രേറ്ററാണൊന്ന്...!“
“കാര്യറിയാതെ അച്ഛനെന്നെ കൊണ്ട് ഐ.ടി.ഐ യ്ക്ക് ചേര്ത്ത്...”
“അല്ല ചേട്ടനല്ലേ പറഞ്ഞേ ഓപ്പറേറ്ററാകാനാ ഇഷ്ടമെന്ന്...?”
“ടേ അപ്പീ... നീയുമെന്റെ തന്തപ്പടിയേപ്പോലെ പറേരുത് കെട്ടാ... ടാ... സിനിമാ കൊട്ടകേലും സിനിമ ഓടിക്കണത് ഒരു മിഷീന് തന്നേണ്... അത് ഓടിക്കണോനും ഓപ്പറേറ്ററാണ്..”
“ഓ..എന്ന്... അല്ല ഈ 210 വച്ച് ഐ.ടി.ഐ യില്.... സീറ്റ്..!”
“യെന്തിരോ ക്വാട്ടകളൊക്കെ.... കഷ്ടകാലത്തിന് അവിടെ കിട്ടി “
“അങ്ങനെ രണ്ട് കൊല്ലം അവിടെ കളഞ്ഞു... കൂട്ടത്തില് അച്ഛന്റെ കുറേ കാശും...“
“പിന്നെ ജ്വാലിക്ക് വ്യേണ്ടിള്ള അലച്ചിലുകളായിരുന്ന്”
“ഒന്നും ശരിയാകാണ്ടായപ്പോ... ഞാന് ഒരു തീരുമാനമെടുത്ത്... ഇനി അലയണില്ലന്ന്... ഫുള് റെസ്റ്റ്”
“പിന്നേ അച്ഛ്ന് തന്നെ ഒരെണ്ണം ശരിയാക്കി തന്ന്...ഒരു പ്യൂണിന്റെ....”
“അത് നല്ല രീതിയില് പോയികൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു കേട്ടാ... അയിനിടേല് ആ അബദ്ധമങ്ങ് ചെയ്തു”
“എന്ത്...?”
“ കല്ല്യാണം... യെന്തിരെങ്ങിലും ആവശ്യുള്ള കാര്യാണാപ്പി...?... പറ്റിപ്പോയി”
“ അത് വരെ ജ്വാലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടീ വന്നാ ഒരു സ്വൈര്യണ്ടായിരുന്നു കേട്ടാ... കല്യാണം കഴിഞ്ഞപ്പോ അതും പോയി...”
“അങ്ങനെ ഏതൊരാളേയും പോലെ ഞാനും കഥളും കവിതളും എഴുതാന് തൊടങ്ങി”
“അങ്ങനെ കൂട്ടാരും അടുത്ത് വരാതായി...”
അപ്പൊഴും തങ്കപ്പേട്ടന് മാത്രന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു... നല്ല മനുഷ്യന്”
“അതാരാ..തങ്കപ്പേട്ടന്”
“ഓഫീസിലെ വേസ്റ്റ് പ്യാപ്പറോളൊക്കെ കൊണ്ടോയിരുന്നാളാ....”
“എന്നിലെ സാഹിത്യകാരന് ഉണര്ന്നിരിക്കുമ്പോള് പ്യാപ്പറുകളൊരുപാട് കിട്ടീരുന്നു അങ്ങേര്ക്...”
“അങ്ങനെ ഒരിക്കല് ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ആ സാഹിത്യകാരനെ തങ്കപ്പേട്ടന് വിളിച്ചൊണര്ത്തി...“
“ നിങ്ങളാ തൂലിക ചലിപ്പിച്ച് എന്തേലും ചെയ്യന്ന്...“
“ ഇത് കേട്ടഞാന് എന്റെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന തൂലിക ശക്തായി ചലിപ്പിച്ച്..”
ആ ചലനത്തില് മേശയിരുന്ന് മഷിക്കുപ്പി തെറിച്ച് യെവിടെങ്ങാണ്ടോ വീണ്...“
“അത് ഫയലോളിലായിരുന്നപ്പീ... യെന്തിരോ ഡേറ്റോ പ്യാര്കളോ...യെന്തിരൊക്കെയോ പോയീന്ന് പറഞ്ഞ് ലവന്മാരെന്നെ പറഞ്ഞ് വിട്ട്...”
“ചേച്ചിയെ പറ്റി പറഞ്ഞില്ലല്ലോ...?”
“വ്വൊ... യെന്തിര് പറയാന്... എന്റെ ഫാര്യ മീനാഷി”
“ചേച്ചിയെന്താ ചെയ്യണേ...?”
“എന്നേം ചീത്ത വിളിച്ചോണ്ടിരിക്കണ്...അല്ലാണ്ടെന്തിര്”
“കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടെത്രയായി...?”
“യെന്തിനാടേ... അതെല്ലാം ഓര്മ്മിപ്പിക്കണത്...?”
“അല്ല നീയിതൊക്കെ യെവട്യാണിടാന് പോണത്... വല്ല പത്രങ്ങളിലുമാണാ..?”
“അല്ല ചേട്ടാ... പ്രസിദ്ധമായ.... അല്ലെങ്കില് വേണ്ടാ ഒരു മാസികേല് വരും... പിന്നെ ബ്ലോഗിലും”
“യെന്തില്...? യെന്ത് ‘ഗ് ‘....?”
“ബ്ലോഗ്... അത് ഇന്റര്നെറ്റിലുള്ള ഒരു സംഭവാ...”
“നീയങ്ങനെ പ്യേടിപ്പിക്കതെടേ... എനിക്കും അറിയാം ഈ നെറ്റൊക്കെ.... ആഫീസില് കാണണതൊക്കെത്തന്നേ...”
“ഇതാണ് ചേട്ടാ ബ്ലോഗറിന്റെ എമ്പ്ലം” തന്റെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന് പേപ്പറിലെ ബ്ലോഗിന്റെ ചിഹ്നം കാണിച്ച് രാജീവന് പറഞ്ഞു.
“വ്വൊ... ഇത് കണ്ടിരിക്കണ്... ഇന്ദിരാദേവി സാറ് എടക്കെ വെറുതേ ഇരുന്ന് ചിരിക്കണ കാണാം ഇത് പോലൊന്ന് തൊറന്ന് വച്ചിട്ട്... തന്നെ ഇത് തന്നെ... ഓറഞ്ച് കളറില് ‘ഗര്ഭള്ള ബി’“
“എന്ത്...?”
“തന്നേടെ... നീയാ ബിയെ ഒന്ന് നോക്ക്... ഗര്ഭൊള്ള പോലല്ലേ...?”
“ബെസ്റ്റ്.... അതൊക്കെ പോട്ടേ... ചേട്ടന്റെ കല്യാണത്തെക്കുറിച്ച്... വേണ്ടാ... വേറൊരു ചോദ്യം... കല്യാണത്തിന് ചേച്ചി ഉടുത്തിരുന്ന സാരീടെ നിറം എന്തായിരുന്നു...? ഓര്മ്മയുണ്ടോ...?”
“പിന്നെടെ... കല്യാണത്തിന്റെ അന്നത്തെ സാരിയല്ല ലവളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല...!“
“അതെന്താ ചേട്ടാ അങ്ങനെ...?”
“എടെ അപ്പീ... ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന് തുനിഞ്ഞിറങ്ങിയവന് വരുന്നത് രാജധാനി എക്സ്പ്രസ്സായാലും, മദ്രാസ്സ് മെയിലായാലും യെന്തിരിടെ വ്യത്യാസങ്ങള്... അത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ട് യെന്തിര്ടേ കാര്യം...?“
ഇതും പറഞ്ഞ് രാമകൃഷണന് എണീറ്റ് പോയി....
നാടും നാട്ടാരും തുടരണോ എന്നാലോചിച്ച് ‘കല്ലായി‘ രാജീവനും.
Wednesday, September 12, 2007
മകളും, ലാപ് ടോപ്പും, വിജയേട്ടനും... അല്പ്പം ദുഃഖങ്ങളും.
"എന്താണാവോ...? നമുക്കുള്ള എന്തോ കുരിശുമായിട്ടാ വരവ്... ആ വളിച്ച ചിരി കണ്ടാലറിയാം...? "
എന്റെ മുറിയിലേക്ക് കേറി വന്ന വിജയേട്ടനെ നോക്കി ഞാന് പറഞ്ഞു.
'വിജയേട്ടന്...' ഞാന് ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയില് 'അക്രിലിക് സെക്ഷനിലെ' മുഖ്യന്, അമ്പതോടടുത്ത പ്രായം. ഞാനുമായി വളരെ ലോഹ്യത്തിലാണു. മിക്കവാറും വരും എന്റെ അടുത്ത്...
"ടാ ഒരു കട്ടിങ്ങ് ഫയല് ശരിയാക്കടാ... " അല്ലേല് "ഇതിനെ അളവിലെന്നു വരച്ച് താടാ "എന്നെല്ലാം പറഞ്ഞ് കൊണ്ട്.
അന്നും പതിവ് പല്ലവിതന്നെയാകും എന്നു കരുതി ഞാന് വീണ്ടും പറഞ്ഞു...
"നിങ്ങളുപോയി നിങ്ങളുടെ പണി നോക്ക് മാഷേ... എനിക്ക് വേറെ പണിയുണ്ട്... ഒരു കട്ടിങ്ങും കുട്ടിങ്ങും... "
എന്നും തുടക്കം ഇങ്ങനാണു... പിന്നെ പരസ്പരം തല്ലുകൂടിയും കളിയാക്കിയും പതിയെ പണി ചെയ്യും. അന്ന് ഒന്നും മിണ്ടാതെ അദ്ദേഹം ചിരിച്ച്കൊണ്ട് അടുത്തു നിന്നു.
" ടാ ഞാന് ഒരു കാര്യം അറിയാന് വന്നതാണു... ഓരു ലാപ്ടോപ് എന്ത് വിലയുണ്ടാവും... ഒന്നു വേണായിരുന്നു..."
ഞാന് എന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ ഭാഷയില് അദ്ദേഹത്തെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞൂ...
" നിങ്ങള്ക്കെന്തിനാ ലാപ്ടോപ്... ലാപ്ടോപ്പുണ്ടങ്കിലേ ഭക്ഷണം തരൂന്ന് കടക്കാരന് പറഞ്ഞോ...? മറ്റുള്ളോരു ഓരോന്ന് കാട്ടണകണ്ടിട്ട് ജാഡ കാണിക്കല്ലേ മാഷേ... "
" അല്ലെടാ മോള്ക്കാ...അവള്ടെ ക്ലാസ്സില് എല്ലാര്ക്കും ഉണ്ടത്രെ...അവള്ക്ക് മാത്രേ ഇല്ലാത്തുള്ളൂ... ഒരെണ്ണം വേണന്ന് ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോള് പറഞ്ഞു. "
അപ്പോഴാണു എനിക്ക് ഇദ്ദേഹം കാര്യായിട്ടാ ചോദിച്ചേന്നു മനസ്സിലായേ...
"എനിക്ക് വലിയ നിശ്ചയമില്ല വിജയേട്ടാ... നല്ലതു വേണേല് ഒരു 2500 ദിര്ഹത്തിനു മുകളില് എന്തായാലും ആകുമെന്നു തോന്നുന്നു... പിന്നെ ഏറ്റവും പുതിയത് ഒരു 4000 ത്തിനു മുകളിലും...ഉറപ്പില്ലാട്ടോ നോക്കണം. "
"ഓ... അത്രയൊന്നും താങ്ങില്ലപ്പാ... 1500 മുതല് 2000 ത്തിനു ഉള്ളില് കിട്ടുമെന്ന് പറയണ കേട്ടല്ലാ... അതെങ്ങനെയുണ്ട്...?"
" അതിന്റെ കമ്പനിയും മറ്റും നോക്കണം, പക്ഷേ നല്ലത് കിട്ടണേല് 2500 മുകളില് വരുമെന്നു തോന്നുന്നു...വാങ്ങുമ്പോള് നല്ലത് വാങ്ങിക്കൂടെ വിജയേട്ടാ...? "
അദ്ദേഹം ഒന്നും മിണ്ടാതെ ചിന്തയിലാണ്ടു....
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകള് എം.ബി.എ. യ്ക്കാണു പഠിക്കണത്. ക്ലാസ്സിലെ എല്ലാകുട്ടികള്ക്കും ലാപ്ടോപ് ഉണ്ടത്രേ...! അതോണ്ട് അയാള്ക്കും വേണം ഒന്ന്...അവിടെ വില അന്വേഷിച്ചു 35000 രൂപ പറഞ്ഞൂത്രേ...! ഉടനെ അഛ്ചനെ വിളിച്ചു എനിക്കും വേണം ഒരു ലാപ് ടോപ്. സംഗതി സിമ്പിളായി അവതരിപ്പിച്ചു.( എം. ബി. എ. യ്ക്ക് പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയ്ക്ക് ലാപ് ടോപ് ആവശ്യമുണ്ടോ എന്നെനിക്കറിയില്ല... ).
ചിന്തയിലിരിക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തോട് ഞാന് പറഞ്ഞു,
"എന്നാ നമുക്കൊന്ന് നോക്കാം വിജയേട്ടാ...?"
" അതിനു കാശെവിടുന്നാടാ മോനേ...? ഇവിടെ കിട്ടണ ശമ്പളം വീട്ടിലെ ചിലവിനും അവളുടെ ഹോസ്റ്റല് ഫീസും കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ എന്റെ ഇവിടുത്തെ ചിലവിനുതന്നെ കഷ്ടി. പിന്നെ ഇതിന്റെ താഴെ ഒന്നുകൂടി പഠിക്കണുണ്ട്... അവളുടെ പഠിത്തത്തിന്റെ ചിലവ് വേറെ... എന്താ ചെയ്യണ്ടേന്ന് ഒരു പിടുത്തവും ഇല്ല. ഇനി ഇവിടെ ചോദിക്കാന്നു വച്ചാല് മുന്പെടുത്ത ലോണ് ഈ ഡിസംബറിലേ തീരൂ.... ആ.... സാര് വന്നാല് ചോദിച്ചു നോക്കാം... കിട്ടിയാലായി...ഇല്ലേല് വേറെ ആരുടേയെങ്കിലും കൈയ്യീന്ന് വങ്ങാം, ഒരു കടം തീര്ക്കാന് അടുത്തത്, അത് തീര്ക്കാന് വേറൊന്ന്, അതിന്റിടേല് ഇതും... എന്താ ചെയ്യാ....? ..... നീ എന്തായാലും നിന്റെ പണിയെടുക്ക്... ഇന്ന് നീ പറയണപോലെ കട്ടിങ്ങും കുട്ടിങ്ങും ഒന്നും ഇല്ല... അപ്പൊ ശരീടാ.... "
" ഓകെന്നാ... കാണാമ്മക്ക്.... "എന്ന് ഞാനും...
അദ്ദേഹം ചിന്താമഗ്നനായി പതിയെ നടന്നു നീങ്ങി....
ഇദ്ദേഹം ഒരു സാധാരണക്കാരനായ പ്രവാസി... കടവും കടപ്പാടുകളും വീര്പ്പുമുട്ടിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള്... തന്റെ കുടുംബമെങ്കിലും ഇതില് നിന്നും മുക്തി നേടട്ടെ എന്ന പ്രതീക്ഷയുമായി വീടും നാടും, വീട്ടുകാരേയും വിട്ട് ഈ മണ്ണിലേക്ക് ചുവടു വച്ചു.
ഈ നാടിന്റെ ചൂടും തണുപ്പുമേറ്റ് വരണ്ടുണങ്ങിയ മനസ്സും ശരീരവുമായി ജീവിതത്തിന്റെ വിരസമായ ഈ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന അവന്റെ മനസ്സില് ഒന്നു മാത്രം ... തന്റെ കുടുംബം. കിട്ടുന്ന കാശ് ചിലവാക്കാതെ വീട്ടിലേക്കയച്ച് അവരെങ്കിലും സുഖായിരിക്കട്ടെ എന്നു കരുതുന്ന അവന് തന്റെ വിഷമതകളൊന്നും ആരേയും അറിയിക്കതിരിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നു. വീട്ടിലേക്ക് ഫോണ് ചെയ്യുമ്പോഴാണു അവന്റെ മുഖം പ്രസന്നമാകുന്നതു തന്നെ... എന്തുണ്ട് വിശേഷം എന്ന ചോദ്യത്തിനു..."സുഖാണു...." അല്ലേല്..."ഇങ്ങനെ പോകുന്നു..."ഇതാണു അവന്റെ മറുപടി.
അവിടെ നിന്നു വരുന്ന ഓരോ ആഗ്രഹങ്ങളുടേയും പൂര്ത്തികരണത്തിനു പിന്നില് അവനു പറയാന് ഒരോ കാരണങ്ങള് കാണും, എന്തൊക്കെ സഹിച്ചാലും അവനത് ചെയ്തുകൊടുക്കും എന്നാലും പരിഭവവും പരാതിയും ബാക്കി...
"എനിക്കതെന്തന്നറിയാന് പറ്റീട്ടില്ല... അവരെങ്കിലും അറിയണം അത്..." ഇതവന്റെ ആഗ്രഹം... ഇതിന്റെ പൂര്ത്തീകരണത്തിനിടയില് അവന്റെ ജീവിതം പതിയേ അകന്നു പോകുന്നത് അവന് പോലും അറിയുന്നില്ല...
" ഇന്ന് ഞാന് അല്പ്പം കഷ്ടപ്പെട്ടാലും...എന്റെ മക്കളും ഭാര്യയും നന്നായി ജീവിക്കും... ഒരു കാലത്ത് മക്കളെല്ലാം നല്ല നിലയിലാകുമ്പോള് ഈ നാടിനോട് വിട പറഞ്ഞ് തന്റെ നട്ടില് അവരോടൊപ്പം ഒരു സ്വസ്ത ജീവിതം... "ഇതവന്റെ സ്വപ്നം...
പ്രവാസികളുടെ മക്കള് ഇത് വായിക്കുന്നുണ്ടേല് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞോട്ടെ, നിങ്ങള് ചിലവാക്കുന്ന ഓരോ പൈസയിലും നിങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ വിയര്പ്പും ദുഃഖങ്ങളും അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്... അത് നിങ്ങള്ക്കായിത്തന്നെ അവര് സമ്പാദിക്കുന്നു... അത് നിങ്ങള്ക്ക് യഥേഷടം ചിലവാക്കാം... പക്ഷേ അതിനു പിന്നിലുള്ള ത്യാഗങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും നിങ്ങള് മനസ്സിലാക്കണം...
"എനിക്ക് പഠിക്കാന് പറ്റിയിട്ടില്ല...കാശില്ലാത്തതിനാല്...ആ ഗതി എന്റെ മക്കള്ക്ക് വരരുത്... ഇവിടെ ഞാനല്പ്പം അഴുക്കായ വസ്ത്രം ധരിച്ചാലേ എന്റെ ഭാര്യയും മക്കളും നല്ല വസ്ത്രം ധരിച്ചു നടക്കൂ... ഞാന് അരവയറായാലും അവര് വയറു നിറച്ച് കഴിക്കട്ടെ... വയസ്സകുമ്പോള് ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം താടാ എന്ന് ധൈര്യത്തോടെ പറയാലോ... "ഒരു പിതാവിന്റെ വാക്കുകളാണിവ.
പ്രിയപ്പെട്ട കൂടപ്പിറപ്പുകളോട് രണ്ട് വാക്ക്... നിങ്ങളുടെ ഓരോ വളര്ച്ചയിലും സന്തോഷിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ ദുഃഖങ്ങളില് നിങ്ങളേക്കാളേറെ സങ്കടപ്പെടുന്ന മാതാപിതാക്കളെ തിരിച്ചറിയുക. അവര് ഇന്ന് നിങ്ങള്ക്കായി കഷടപ്പെടുന്നു, നിങ്ങള്ക്കായി വാദിക്കുന്നു, നിങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങള് അവരുടെ കഴിവിനനുസരിച്ച് നിറവേറ്റിത്തരുന്നു.... ഇതിനു പ്രതിഫലമായി അവര് ആഗ്രഹിക്കുന്നതൊന്നു മാത്രം.... നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം... അവര് നിങ്ങളെ ശാസിക്കുന്നു എങ്കില് അത് നിങ്ങളുടെ നന്മയെക്കരുതി മാത്രം... അത് കേള്ക്കുമ്പോള് നിങ്ങള്ക്കുണ്ടാകുന്ന വിഷമത്തിന്റെ പതിന്മടങ്ങാണു നിങ്ങള് മറുവാക്ക് പറയുമ്പോള് അവരിലുണ്ടാകുന്നത് എന്നും മനസ്സിലാക്കുക.
ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങളെല്ലാം നിറവേറ്റി നിങ്ങളെ നല്ല നിലയില് കാണാന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന അവര്ക്ക്, വാര്ദ്ധക്യത്തില് നിങ്ങള് തണലാകുമെന്ന ഒരു പ്രതീക്ഷ.... അതേയുള്ളൂ അവരുടെ മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതത്തില്.
ഓര്ക്കുക നാളെ നിങ്ങളും ഒരു പിതാവോ, മാതാവോ ആകും... വാര്ദ്ധക്യം നിങ്ങള്ക്കും വരും... അന്ന് ഒര്ത്തു പശ്ചാത്തപിക്കാന് ഇടവരാതെ നോക്കുക.
ഇന്ന് വിജയേട്ടന് പലരുടേം കൈയ്യില്നിന്നും കടം വാങ്ങുന്നു... മകള്ക്ക് അവളാവശ്യപ്പെട്ടത് എത്തിച്ചു കൊടുക്കനായ്... മകളേ നിന്റെ അഛ്ചന് കഷ്ടപ്പെട്ട് പൂര്ത്തീകരിക്കുന്ന നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങള്ക്ക് നീ വില കല്പ്പിക്കണം... നിങ്ങളുടെ നല്ല ഭാവി അതേ ഉള്ളൂ അഛ്ചന്റെ മനസ്സില്... നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം അതേ വേണ്ടു അദ്ദേഹത്തിനു....
എന്റെ മുറിയിലേക്ക് കേറി വന്ന വിജയേട്ടനെ നോക്കി ഞാന് പറഞ്ഞു.
'വിജയേട്ടന്...' ഞാന് ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയില് 'അക്രിലിക് സെക്ഷനിലെ' മുഖ്യന്, അമ്പതോടടുത്ത പ്രായം. ഞാനുമായി വളരെ ലോഹ്യത്തിലാണു. മിക്കവാറും വരും എന്റെ അടുത്ത്...
"ടാ ഒരു കട്ടിങ്ങ് ഫയല് ശരിയാക്കടാ... " അല്ലേല് "ഇതിനെ അളവിലെന്നു വരച്ച് താടാ "എന്നെല്ലാം പറഞ്ഞ് കൊണ്ട്.
അന്നും പതിവ് പല്ലവിതന്നെയാകും എന്നു കരുതി ഞാന് വീണ്ടും പറഞ്ഞു...
"നിങ്ങളുപോയി നിങ്ങളുടെ പണി നോക്ക് മാഷേ... എനിക്ക് വേറെ പണിയുണ്ട്... ഒരു കട്ടിങ്ങും കുട്ടിങ്ങും... "
എന്നും തുടക്കം ഇങ്ങനാണു... പിന്നെ പരസ്പരം തല്ലുകൂടിയും കളിയാക്കിയും പതിയെ പണി ചെയ്യും. അന്ന് ഒന്നും മിണ്ടാതെ അദ്ദേഹം ചിരിച്ച്കൊണ്ട് അടുത്തു നിന്നു.
" ടാ ഞാന് ഒരു കാര്യം അറിയാന് വന്നതാണു... ഓരു ലാപ്ടോപ് എന്ത് വിലയുണ്ടാവും... ഒന്നു വേണായിരുന്നു..."
ഞാന് എന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ ഭാഷയില് അദ്ദേഹത്തെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞൂ...
" നിങ്ങള്ക്കെന്തിനാ ലാപ്ടോപ്... ലാപ്ടോപ്പുണ്ടങ്കിലേ ഭക്ഷണം തരൂന്ന് കടക്കാരന് പറഞ്ഞോ...? മറ്റുള്ളോരു ഓരോന്ന് കാട്ടണകണ്ടിട്ട് ജാഡ കാണിക്കല്ലേ മാഷേ... "
" അല്ലെടാ മോള്ക്കാ...അവള്ടെ ക്ലാസ്സില് എല്ലാര്ക്കും ഉണ്ടത്രെ...അവള്ക്ക് മാത്രേ ഇല്ലാത്തുള്ളൂ... ഒരെണ്ണം വേണന്ന് ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോള് പറഞ്ഞു. "
അപ്പോഴാണു എനിക്ക് ഇദ്ദേഹം കാര്യായിട്ടാ ചോദിച്ചേന്നു മനസ്സിലായേ...
"എനിക്ക് വലിയ നിശ്ചയമില്ല വിജയേട്ടാ... നല്ലതു വേണേല് ഒരു 2500 ദിര്ഹത്തിനു മുകളില് എന്തായാലും ആകുമെന്നു തോന്നുന്നു... പിന്നെ ഏറ്റവും പുതിയത് ഒരു 4000 ത്തിനു മുകളിലും...ഉറപ്പില്ലാട്ടോ നോക്കണം. "
"ഓ... അത്രയൊന്നും താങ്ങില്ലപ്പാ... 1500 മുതല് 2000 ത്തിനു ഉള്ളില് കിട്ടുമെന്ന് പറയണ കേട്ടല്ലാ... അതെങ്ങനെയുണ്ട്...?"
" അതിന്റെ കമ്പനിയും മറ്റും നോക്കണം, പക്ഷേ നല്ലത് കിട്ടണേല് 2500 മുകളില് വരുമെന്നു തോന്നുന്നു...വാങ്ങുമ്പോള് നല്ലത് വാങ്ങിക്കൂടെ വിജയേട്ടാ...? "
അദ്ദേഹം ഒന്നും മിണ്ടാതെ ചിന്തയിലാണ്ടു....
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകള് എം.ബി.എ. യ്ക്കാണു പഠിക്കണത്. ക്ലാസ്സിലെ എല്ലാകുട്ടികള്ക്കും ലാപ്ടോപ് ഉണ്ടത്രേ...! അതോണ്ട് അയാള്ക്കും വേണം ഒന്ന്...അവിടെ വില അന്വേഷിച്ചു 35000 രൂപ പറഞ്ഞൂത്രേ...! ഉടനെ അഛ്ചനെ വിളിച്ചു എനിക്കും വേണം ഒരു ലാപ് ടോപ്. സംഗതി സിമ്പിളായി അവതരിപ്പിച്ചു.( എം. ബി. എ. യ്ക്ക് പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയ്ക്ക് ലാപ് ടോപ് ആവശ്യമുണ്ടോ എന്നെനിക്കറിയില്ല... ).
ചിന്തയിലിരിക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തോട് ഞാന് പറഞ്ഞു,
"എന്നാ നമുക്കൊന്ന് നോക്കാം വിജയേട്ടാ...?"
" അതിനു കാശെവിടുന്നാടാ മോനേ...? ഇവിടെ കിട്ടണ ശമ്പളം വീട്ടിലെ ചിലവിനും അവളുടെ ഹോസ്റ്റല് ഫീസും കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ എന്റെ ഇവിടുത്തെ ചിലവിനുതന്നെ കഷ്ടി. പിന്നെ ഇതിന്റെ താഴെ ഒന്നുകൂടി പഠിക്കണുണ്ട്... അവളുടെ പഠിത്തത്തിന്റെ ചിലവ് വേറെ... എന്താ ചെയ്യണ്ടേന്ന് ഒരു പിടുത്തവും ഇല്ല. ഇനി ഇവിടെ ചോദിക്കാന്നു വച്ചാല് മുന്പെടുത്ത ലോണ് ഈ ഡിസംബറിലേ തീരൂ.... ആ.... സാര് വന്നാല് ചോദിച്ചു നോക്കാം... കിട്ടിയാലായി...ഇല്ലേല് വേറെ ആരുടേയെങ്കിലും കൈയ്യീന്ന് വങ്ങാം, ഒരു കടം തീര്ക്കാന് അടുത്തത്, അത് തീര്ക്കാന് വേറൊന്ന്, അതിന്റിടേല് ഇതും... എന്താ ചെയ്യാ....? ..... നീ എന്തായാലും നിന്റെ പണിയെടുക്ക്... ഇന്ന് നീ പറയണപോലെ കട്ടിങ്ങും കുട്ടിങ്ങും ഒന്നും ഇല്ല... അപ്പൊ ശരീടാ.... "
" ഓകെന്നാ... കാണാമ്മക്ക്.... "എന്ന് ഞാനും...
അദ്ദേഹം ചിന്താമഗ്നനായി പതിയെ നടന്നു നീങ്ങി....
ഇദ്ദേഹം ഒരു സാധാരണക്കാരനായ പ്രവാസി... കടവും കടപ്പാടുകളും വീര്പ്പുമുട്ടിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള്... തന്റെ കുടുംബമെങ്കിലും ഇതില് നിന്നും മുക്തി നേടട്ടെ എന്ന പ്രതീക്ഷയുമായി വീടും നാടും, വീട്ടുകാരേയും വിട്ട് ഈ മണ്ണിലേക്ക് ചുവടു വച്ചു.
ഈ നാടിന്റെ ചൂടും തണുപ്പുമേറ്റ് വരണ്ടുണങ്ങിയ മനസ്സും ശരീരവുമായി ജീവിതത്തിന്റെ വിരസമായ ഈ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന അവന്റെ മനസ്സില് ഒന്നു മാത്രം ... തന്റെ കുടുംബം. കിട്ടുന്ന കാശ് ചിലവാക്കാതെ വീട്ടിലേക്കയച്ച് അവരെങ്കിലും സുഖായിരിക്കട്ടെ എന്നു കരുതുന്ന അവന് തന്റെ വിഷമതകളൊന്നും ആരേയും അറിയിക്കതിരിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നു. വീട്ടിലേക്ക് ഫോണ് ചെയ്യുമ്പോഴാണു അവന്റെ മുഖം പ്രസന്നമാകുന്നതു തന്നെ... എന്തുണ്ട് വിശേഷം എന്ന ചോദ്യത്തിനു..."സുഖാണു...." അല്ലേല്..."ഇങ്ങനെ പോകുന്നു..."ഇതാണു അവന്റെ മറുപടി.
അവിടെ നിന്നു വരുന്ന ഓരോ ആഗ്രഹങ്ങളുടേയും പൂര്ത്തികരണത്തിനു പിന്നില് അവനു പറയാന് ഒരോ കാരണങ്ങള് കാണും, എന്തൊക്കെ സഹിച്ചാലും അവനത് ചെയ്തുകൊടുക്കും എന്നാലും പരിഭവവും പരാതിയും ബാക്കി...
"എനിക്കതെന്തന്നറിയാന് പറ്റീട്ടില്ല... അവരെങ്കിലും അറിയണം അത്..." ഇതവന്റെ ആഗ്രഹം... ഇതിന്റെ പൂര്ത്തീകരണത്തിനിടയില് അവന്റെ ജീവിതം പതിയേ അകന്നു പോകുന്നത് അവന് പോലും അറിയുന്നില്ല...
" ഇന്ന് ഞാന് അല്പ്പം കഷ്ടപ്പെട്ടാലും...എന്റെ മക്കളും ഭാര്യയും നന്നായി ജീവിക്കും... ഒരു കാലത്ത് മക്കളെല്ലാം നല്ല നിലയിലാകുമ്പോള് ഈ നാടിനോട് വിട പറഞ്ഞ് തന്റെ നട്ടില് അവരോടൊപ്പം ഒരു സ്വസ്ത ജീവിതം... "ഇതവന്റെ സ്വപ്നം...
പ്രവാസികളുടെ മക്കള് ഇത് വായിക്കുന്നുണ്ടേല് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞോട്ടെ, നിങ്ങള് ചിലവാക്കുന്ന ഓരോ പൈസയിലും നിങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ വിയര്പ്പും ദുഃഖങ്ങളും അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്... അത് നിങ്ങള്ക്കായിത്തന്നെ അവര് സമ്പാദിക്കുന്നു... അത് നിങ്ങള്ക്ക് യഥേഷടം ചിലവാക്കാം... പക്ഷേ അതിനു പിന്നിലുള്ള ത്യാഗങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും നിങ്ങള് മനസ്സിലാക്കണം...
"എനിക്ക് പഠിക്കാന് പറ്റിയിട്ടില്ല...കാശില്ലാത്തതിനാല്...ആ ഗതി എന്റെ മക്കള്ക്ക് വരരുത്... ഇവിടെ ഞാനല്പ്പം അഴുക്കായ വസ്ത്രം ധരിച്ചാലേ എന്റെ ഭാര്യയും മക്കളും നല്ല വസ്ത്രം ധരിച്ചു നടക്കൂ... ഞാന് അരവയറായാലും അവര് വയറു നിറച്ച് കഴിക്കട്ടെ... വയസ്സകുമ്പോള് ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം താടാ എന്ന് ധൈര്യത്തോടെ പറയാലോ... "ഒരു പിതാവിന്റെ വാക്കുകളാണിവ.
പ്രിയപ്പെട്ട കൂടപ്പിറപ്പുകളോട് രണ്ട് വാക്ക്... നിങ്ങളുടെ ഓരോ വളര്ച്ചയിലും സന്തോഷിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ ദുഃഖങ്ങളില് നിങ്ങളേക്കാളേറെ സങ്കടപ്പെടുന്ന മാതാപിതാക്കളെ തിരിച്ചറിയുക. അവര് ഇന്ന് നിങ്ങള്ക്കായി കഷടപ്പെടുന്നു, നിങ്ങള്ക്കായി വാദിക്കുന്നു, നിങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങള് അവരുടെ കഴിവിനനുസരിച്ച് നിറവേറ്റിത്തരുന്നു.... ഇതിനു പ്രതിഫലമായി അവര് ആഗ്രഹിക്കുന്നതൊന്നു മാത്രം.... നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം... അവര് നിങ്ങളെ ശാസിക്കുന്നു എങ്കില് അത് നിങ്ങളുടെ നന്മയെക്കരുതി മാത്രം... അത് കേള്ക്കുമ്പോള് നിങ്ങള്ക്കുണ്ടാകുന്ന വിഷമത്തിന്റെ പതിന്മടങ്ങാണു നിങ്ങള് മറുവാക്ക് പറയുമ്പോള് അവരിലുണ്ടാകുന്നത് എന്നും മനസ്സിലാക്കുക.
ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങളെല്ലാം നിറവേറ്റി നിങ്ങളെ നല്ല നിലയില് കാണാന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന അവര്ക്ക്, വാര്ദ്ധക്യത്തില് നിങ്ങള് തണലാകുമെന്ന ഒരു പ്രതീക്ഷ.... അതേയുള്ളൂ അവരുടെ മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതത്തില്.
ഓര്ക്കുക നാളെ നിങ്ങളും ഒരു പിതാവോ, മാതാവോ ആകും... വാര്ദ്ധക്യം നിങ്ങള്ക്കും വരും... അന്ന് ഒര്ത്തു പശ്ചാത്തപിക്കാന് ഇടവരാതെ നോക്കുക.
ഇന്ന് വിജയേട്ടന് പലരുടേം കൈയ്യില്നിന്നും കടം വാങ്ങുന്നു... മകള്ക്ക് അവളാവശ്യപ്പെട്ടത് എത്തിച്ചു കൊടുക്കനായ്... മകളേ നിന്റെ അഛ്ചന് കഷ്ടപ്പെട്ട് പൂര്ത്തീകരിക്കുന്ന നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങള്ക്ക് നീ വില കല്പ്പിക്കണം... നിങ്ങളുടെ നല്ല ഭാവി അതേ ഉള്ളൂ അഛ്ചന്റെ മനസ്സില്... നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം അതേ വേണ്ടു അദ്ദേഹത്തിനു....
Wednesday, August 08, 2007
അമ്മൂമ്മ
വീണ്ടും ഒരോണം കൂടി...
അകലെ ഓണം പുലരുമ്പോള് ആവണിപ്പൂവും വിരിയുമ്പോള്...
അരിയകിനാവേ കൊതിയാകുന്നു....ചിറകുതരാമോ പോയിമടങ്ങാന്...
ഒന്നെന് കുഞ്ഞിന് പൂക്കളം കാണാന്...
ദാസേട്ടന്റെ ഒരു പഴയപാട്ടാണു... വളരെ മനോഹരമായോരു ഗാനം....
ഇന്ന് ഈ പ്രവാസജീവിതത്തിലെ നഷ്ട്ങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില് ഒന്നാണു ഓണം...ഇവിടുത്തെ ഈ ജീവിതത്തില് കൂട്ടായി വരുന്ന ഗതകാലസ്മരണകളുടെ കൂട്ടത്തില് പഴയ ഓണക്കാലവും ഉണ്ട്....
ഓണത്തിന്റന്ന് രാവിലെ അമ്മ വിളിച്ചെണീപ്പിക്കും.... കുളിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് പുതിയ ഉടുപ്പെല്ലാം ഇട്ട് തയ്യാറായി നില്ക്കും.... ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില് നിന്നും എകദേശം ഒരു 25 കി.മി. യോളം കാണും തറവാട്ടിലേക്ക്(അമ്മയുടെ വീട് ). അവിടെ എത്തുമ്പോള് ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറെങ്കിലും കഴിയും...( അറിയാലൊ ട്രന്സ്പോര്ട്ട് ബസ്സിന്റെ അവസ്ഥ ).പിന്നെ അല്പ്പനേരം വലിയവരെല്ലാം ചേര്ന്ന് വര്ത്തമാനം അതിന്റെ കൂടെ പണി.... അങ്ങണെ പോകും.... എല്ലത്തിലും ശ്രദ്ധിപതിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ അമ്മൂമ്മയും....
അമ്മൂമ്മ ... തടിച്ച ശരീരപ്രകൃതി, ഇരു നിറം,ഒരു ഒറ്റ മുണ്ടും വെളുത്ത ജാക്കറ്റും വേഷം.... 'അമ്മുക്കുട്ടിയമ്മ'... ശ്വാസം മുട്ട് വല്ലാതെ അലട്ടിയിരുന്നു അമ്മൂമ്മയെ... അന്നൊന്നും എന്റെ അമ്മൂമ്മയില് ഒരു പ്രത്യേകതയും കണ്ടിരുന്നില്ല ഞാന്... അമ്മൂമ്മ .... അമ്മയുടെ അമ്മ അത്ര മാത്രം... ഇന്നിപ്പോള് അമ്മൂമ്മ മരിച്ചിട്ട് ഏകദേശം എട്ട് വര്ഷാകുന്നു.... അമ്മൂമ്മയുടെ മരണശേഷമാണു മനസ്സിലാക്കുന്നത് അമ്മൂമ്മ എന്തായിരുന്നെന്ന് ....
ആദ്യമെല്ലാം അവിടേക്കു ചെല്ലുമ്പോള് അമ്മൂമ്മയുടെ ഒരു പതിവ് ചോദ്യ മുണ്ടായിരുന്നു,.. " ആ... നീ എപ്പൊഴാ വന്നേ... ഒറ്റക്കേ ഉള്ളൂ..."
" ആ.. അതെ "എന്നൊരു മറുപടി പറഞ്ഞ് അങ്ങ് പോകും...പെങ്ങളുടെ (വല്ല്യമ്മയുടെ മകള്) അടുത്തേക്ക്. അന്ന് ആ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്ന സന്തോഷം ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല... ഇന്ന് ആ വീട് വാടകക്കാര്ക്ക് കൊടുത്തിരിക്കുന്നു... ഇന്നവിടെ ചെല്ലുമ്പോള് അതേ ചോദ്യം ചോദിച്ച് അമ്മൂമ്മ ആ വതില്ക്കല് നിന്നിരുന്നെങ്കില് എന്നാശിക്കുന്നു... ഓണക്കാലത്തെ ആ ഒത്തുകൂടല് വെറും ഓര്മ്മകള് മാത്രം... അതായിരുന്നു ഓണക്കാലം എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത് ഇപ്പോള്. എല്ലാരും കൂടി വട്ടമിട്ടിരുന്ന് ഊണു കഴിക്കലും..അതിനു ശേഷമുള്ള വര്ത്തമാനങ്ങളും....പിന്നത്തെ പിരിയലും...എല്ലാം ഇന്ന് നഷ്ടങ്ങള്....ഇത് പോലുള്ള അവസരങ്ങളില് അമ്മൂമ്മയുടെ കുറവ് ശരിക്കും തിരിച്ചറിയുന്നു....
എല്ലാരുടേയും സഹയാത്രികനാകാന് ഇറങ്ങിത്തിരിച്ച ഞാന് ഇന്നും ഏകനായി യാത്ര തുടരുന്നു....നഷ്ടപ്പെടലുകള് ഒരു തിരിച്ചറിവാണു...നമുക്ക് അതെന്തായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ്...
അകലെ ഓണം പുലരുമ്പോള് ആവണിപ്പൂവും വിരിയുമ്പോള്...
അരിയകിനാവേ കൊതിയാകുന്നു....ചിറകുതരാമോ പോയിമടങ്ങാന്...
ഒന്നെന് കുഞ്ഞിന് പൂക്കളം കാണാന്...
ദാസേട്ടന്റെ ഒരു പഴയപാട്ടാണു... വളരെ മനോഹരമായോരു ഗാനം....
ഇന്ന് ഈ പ്രവാസജീവിതത്തിലെ നഷ്ട്ങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില് ഒന്നാണു ഓണം...ഇവിടുത്തെ ഈ ജീവിതത്തില് കൂട്ടായി വരുന്ന ഗതകാലസ്മരണകളുടെ കൂട്ടത്തില് പഴയ ഓണക്കാലവും ഉണ്ട്....
ഓണത്തിന്റന്ന് രാവിലെ അമ്മ വിളിച്ചെണീപ്പിക്കും.... കുളിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് പുതിയ ഉടുപ്പെല്ലാം ഇട്ട് തയ്യാറായി നില്ക്കും.... ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില് നിന്നും എകദേശം ഒരു 25 കി.മി. യോളം കാണും തറവാട്ടിലേക്ക്(അമ്മയുടെ വീട് ). അവിടെ എത്തുമ്പോള് ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറെങ്കിലും കഴിയും...( അറിയാലൊ ട്രന്സ്പോര്ട്ട് ബസ്സിന്റെ അവസ്ഥ ).പിന്നെ അല്പ്പനേരം വലിയവരെല്ലാം ചേര്ന്ന് വര്ത്തമാനം അതിന്റെ കൂടെ പണി.... അങ്ങണെ പോകും.... എല്ലത്തിലും ശ്രദ്ധിപതിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ അമ്മൂമ്മയും....
അമ്മൂമ്മ ... തടിച്ച ശരീരപ്രകൃതി, ഇരു നിറം,ഒരു ഒറ്റ മുണ്ടും വെളുത്ത ജാക്കറ്റും വേഷം.... 'അമ്മുക്കുട്ടിയമ്മ'... ശ്വാസം മുട്ട് വല്ലാതെ അലട്ടിയിരുന്നു അമ്മൂമ്മയെ... അന്നൊന്നും എന്റെ അമ്മൂമ്മയില് ഒരു പ്രത്യേകതയും കണ്ടിരുന്നില്ല ഞാന്... അമ്മൂമ്മ .... അമ്മയുടെ അമ്മ അത്ര മാത്രം... ഇന്നിപ്പോള് അമ്മൂമ്മ മരിച്ചിട്ട് ഏകദേശം എട്ട് വര്ഷാകുന്നു.... അമ്മൂമ്മയുടെ മരണശേഷമാണു മനസ്സിലാക്കുന്നത് അമ്മൂമ്മ എന്തായിരുന്നെന്ന് ....
ആദ്യമെല്ലാം അവിടേക്കു ചെല്ലുമ്പോള് അമ്മൂമ്മയുടെ ഒരു പതിവ് ചോദ്യ മുണ്ടായിരുന്നു,.. " ആ... നീ എപ്പൊഴാ വന്നേ... ഒറ്റക്കേ ഉള്ളൂ..."
" ആ.. അതെ "എന്നൊരു മറുപടി പറഞ്ഞ് അങ്ങ് പോകും...പെങ്ങളുടെ (വല്ല്യമ്മയുടെ മകള്) അടുത്തേക്ക്. അന്ന് ആ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്ന സന്തോഷം ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല... ഇന്ന് ആ വീട് വാടകക്കാര്ക്ക് കൊടുത്തിരിക്കുന്നു... ഇന്നവിടെ ചെല്ലുമ്പോള് അതേ ചോദ്യം ചോദിച്ച് അമ്മൂമ്മ ആ വതില്ക്കല് നിന്നിരുന്നെങ്കില് എന്നാശിക്കുന്നു... ഓണക്കാലത്തെ ആ ഒത്തുകൂടല് വെറും ഓര്മ്മകള് മാത്രം... അതായിരുന്നു ഓണക്കാലം എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത് ഇപ്പോള്. എല്ലാരും കൂടി വട്ടമിട്ടിരുന്ന് ഊണു കഴിക്കലും..അതിനു ശേഷമുള്ള വര്ത്തമാനങ്ങളും....പിന്നത്തെ പിരിയലും...എല്ലാം ഇന്ന് നഷ്ടങ്ങള്....ഇത് പോലുള്ള അവസരങ്ങളില് അമ്മൂമ്മയുടെ കുറവ് ശരിക്കും തിരിച്ചറിയുന്നു....
എല്ലാരുടേയും സഹയാത്രികനാകാന് ഇറങ്ങിത്തിരിച്ച ഞാന് ഇന്നും ഏകനായി യാത്ര തുടരുന്നു....നഷ്ടപ്പെടലുകള് ഒരു തിരിച്ചറിവാണു...നമുക്ക് അതെന്തായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ്...
Subscribe to:
Posts (Atom)